பள்ளிக்குச் செல்வது, படிப்பதற்காக அல்ல

ஒரு மாணவனிடம், “நீ ஏன் பள்ளிக்குச் செல்கிறாய்?” என்று கேட்டால், பெரும்பாலும் கிடைக்கும் பதில்:

“படிப்பதற்காக!”

“ஏன் படிக்கிறாய்?”

“நல்ல மதிப்பெண் வாங்குவதற்காக!”

“ஏன் நல்ல மதிப்பெண் வாங்க வேண்டும்?”

“நல்ல வேலை கிடைப்பதற்காக!”

இங்கே நாம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும்.

பள்ளிக்குச் செல்வதன் நோக்கம் வெறும் தேர்வில் வெற்றி பெறுவதா? அல்லது வாழ்க்கையில் வெற்றிகரமாகச் செயல்படக்கூடிய மனிதராக உருவாவதா?

ஒரு மாணவர் பத்தாம் வகுப்பில் 500 மதிப்பெண்களுக்கு 490 மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் அவரால் தனது கிராமத்தில் நிலவும் ஒரு பிரச்சினையைப் புரிந்துகொண்டு தீர்வு காண முடியுமா? தனக்குத் தெரியாத ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள முடியுமா? நல்ல முடிவுகளை எடுக்க முடியுமா? பிறருடன் இணைந்து செயல்பட முடியுமா?

மதிப்பெண்கள் முக்கியமானவை. ஆனால் அவை ஒருவரின் முழுமையான அறிவையும் திறனையும் பண்பையும் அளவிடுவதில்லை.

கல்வியின் நோக்கம் தேர்வுக்குத் தயாரான மாணவர்களை மட்டும் உருவாக்குவதல்ல; வாழ்க்கைக்குத் தயாரான மனிதர்களை உருவாக்குவதாகும்.

1. படித்தல், வாசித்தல், கற்றல் — எல்லாம் ஒன்றா?

இல்லை. இவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. ஆனால் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி பங்கும் விளைவும் இருக்கின்றன.

இவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக இருப்பவை அல்ல. ஒன்றை ஒன்று வலுப்படுத்துபவை.

வாசிப்பது அறிவிற்கான கதவைத் திறக்கலாம். படிப்பது புரிதலை ஆழப்படுத்தலாம். கற்றல் நம்மை மாற்றுகிறது. பயிற்சி அந்த மாற்றத்தைச் செயல்திறனாக வளர்க்கிறது. கல்வி இவை அனைத்தையும் வாழ்க்கையின் நோக்கத்துடன் இணைக்கிறது.

2. ஒரே கணிதப் பாடம். ஆறு வெவ்வேறு அனுபவங்கள்.

ஒரு மாணவி சதவீதம் என்ற கணிதப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறாள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

வாசித்தல்:
சதவீதம் பற்றிய பாடத்தைப் புத்தகத்தில் வாசிக்கிறாள். வெளிப்பாடு: சதவீதம் என்ற சொல்லையும் அதன் விளக்கத்தையும் அறிகிறாள்.

படித்தல்:
சூத்திரங்களைப் புரிந்துகொண்டு கணக்குகளைத் தீர்க்கிறாள். வெளிப்பாடு: தேர்வில் சதவீதக் கணக்குகளைச் சரியாக எழுதுகிறாள்.

கற்றல்:
சதவீதம் என்பது நூற்றில் எத்தனை பங்கு என்பதை உணர்கிறாள்.
விளைவு – புதிய கணக்குகளிலும் இந்தக் கருத்தைப் பயன்படுத்த முடிகிறது.

பயிற்றுவித்தல்:
ஆசிரியர் கடைத் தள்ளுபடி, வங்கி வட்டி போன்றவற்றைக் கணக்கிடும் முறையைக் காட்டுகிறார்.
வெளிப்பாடு: குறிப்பிட்ட கணக்குகளைச் செய்வதற்கான முறையைக் கற்றுக்கொள்கிறாள்.

பயிற்சி செய்தல்:
பலவிதமான கணக்குகளைச் செய்து தவறுகளைத் திருத்துகிறாள்.
விளைவு: வேகமும் துல்லியமும் நம்பிக்கையும் வளர்கின்றன.

கல்வி:
குடும்பம் வாங்கும் பொருட்களின் விலையை ஒப்பிட்டு, செலவைப் புரிந்துகொண்டு, பொறுப்பான முடிவெடுக்கிறாள்.
விளைவு: கணித அறிவு வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் ஆற்றலாக மாறுகிறது.

இங்கேதான் கல்வியின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது.

புத்தகத்தில் இருக்கும் சதவீதம், குடும்பத்தின் பொருளாதார முடிவுகளை மேம்படுத்த உதவும் அறிவாக மாறுகிறது.

3. தகவல், அறிவு, திறன், ஞானம் — இவற்றின் வேறுபாடு என்ன?

ஒரு மாணவர் தகவல்களை நிறையத் தெரிந்து வைத்திருப்பதால் மட்டும் அவர் திறன்மிக்கவர் ஆகிவிடுவதில்லை.

இது கட்டாயமாக அனைவரும் கடந்து செல்லும் ஐந்து படிகள் அல்ல. மனித வளர்ச்சியின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு மாதிரி.

ஒருவரிடம் அறிவு இருக்கலாம்; ஆனால் செயல்படுத்தும் திறன் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஒருவரிடம் திறன் இருக்கலாம்; ஆனால் அதை எப்போது, எதற்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற நல்ல தீர்மானம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

அதனால்தான் கல்வி அறிவையும் திறனையும் மட்டுமல்ல, பண்பு, பொறுப்புணர்வு, பகுத்தறிவு, மனச்சாட்சி ஆகியவற்றையும் வளர்க்க வேண்டும்.

4. கல்வியின் வெற்றியை மதிப்பெண்களால் மட்டும் அளக்க முடியுமா?

ஒரு மாணவி தேர்வில் மின்சாரம் பற்றி பத்து மதிப்பெண் கேள்விக்கு முழு மதிப்பெண் பெறுகிறாள்.

அது ஒரு சாதனை.

ஆனால் அதே மாணவி தனது வீட்டில் மின்சாரம் வீணாவதைக் கண்டறிந்து, அதைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தும் வழியைக் குடும்பத்தினருக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கிறாள்.

அது கற்றலின் வெளிப்பாடு.

மேலும், தனது பள்ளியில் மின்சாரச் சேமிப்புத் திட்டத்தை உருவாக்கி, மற்ற மாணவர்களையும் இணைத்துச் செயல்படுத்துகிறாள்.

அது அறிவு, திறன், தலைமைத்துவம், பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த வெளிப்பாடு.

முதல் சாதனையையும் நாம் பாராட்ட வேண்டும். ஆனால் இரண்டாவது, மூன்றாவது சாதனைகளையும் உருவாக்குவதே கல்வியின் பெரிய நோக்கம்.

மதிப்பெண் என்பது கற்றலின் ஒரு சான்று. வாழ்க்கையில் அறிவைப் பயன்படுத்தும் திறன் அதன் மற்றொரு முக்கியமான சான்று.

5. பள்ளி மாணவர்களிடம் நாம் கேட்க வேண்டிய ஐந்து புதிய கேள்விகள்

வழக்கமாக நாம் கேட்பது:

“இன்று என்ன படித்தாய்?”

அதற்குப் பதிலாக இந்த ஐந்து கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்குவோம்.

1. இன்று புதிதாக என்ன தெரிந்துகொண்டாய்? — தகவல்
2. அதில் எதை உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டாய்? — அறிவு
3. இன்று புதிதாக என்ன செய்யக் கற்றுக்கொண்டாய்? — திறன்
4. கற்றதை எங்கே பயன்படுத்தினாய்? — செயல்பாடு
5. உன் கற்றலால் உனக்கோ, மற்றவர்களுக்கோ என்ன நன்மை ஏற்பட்டது? — மதிப்பு உருவாக்குதல்

இந்தக் கேள்விகள் மாணவர்களின் கவனத்தை மதிப்பெண்களிலிருந்து அகற்றுவதற்காக அல்ல; மதிப்பெண்களுக்கு அப்பாலும் கற்றலின் மதிப்பு இருப்பதை உணர்த்துவதற்காக.

6. திருவள்ளுவர் கூறிய கல்வியின் நோக்கம்

திருக்குறள் 391:

கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்
நிற்க அதற்குத் தக.

இந்தக் குறளில் இரண்டு முக்கியமான கட்டளைகள் உள்ளன.

முதலாவது — கற்க கசடற.

கற்க வேண்டியவற்றை ஐயமும் பிழையும் நீங்கத் தெளிவாகக் கற்றுக்கொள்.

இரண்டாவது — கற்றபின் நிற்க அதற்குத் தக.

கற்றதற்கு ஏற்ப உன் வாழ்க்கையையும் நடத்தையையும் அமைத்துக்கொள்.

இங்கே திருவள்ளுவர் கற்றலை வெறும் தகவல் சேகரிப்பாகப் பார்க்கவில்லை. கற்றதற்கேற்ப வாழ்வதையும் வலியுறுத்துகிறார்.

அறநெறியைக் கற்றவன் நேர்மையாக நடக்க வேண்டும்.

அன்பைப் பற்றிக் கற்றவன் பிறரிடம் அன்பாக நடக்க வேண்டும்.

அறிவியலைக் கற்றவன் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் சிந்திக்க வேண்டும்.

கல்வி என்பது நாம் என்ன தெரிந்துகொண்டோம் என்பதில் மட்டுமல்ல; நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதராக உருவாகிறோம் என்பதிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

7. செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் பள்ளிக்குச் செல்வதன் நோக்கம் என்ன?

இன்று செயற்கை நுண்ணறிவு சில நொடிகளில் தகவல்களைத் தருகிறது. கணக்குகளைச் செய்கிறது. கட்டுரைகளை எழுதுகிறது. பல மொழிகளில் விளக்குகிறது.

அப்படியானால் மாணவர்கள் ஏன் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும்?

முன்பைவிட இப்போது பள்ளிக்கல்வி இன்னும் முக்கியமானதாகிறது.

ஏனெனில் தகவல்களைப் பெறுவது எளிதாகும் உலகில், அவற்றைச் சரிபார்ப்பதும் புரிந்துகொள்வதும் சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் மிகவும் முக்கியமான மனிதத் திறன்களாகின்றன.

AI பதில் தரலாம். ஆனால் அந்தப் பதில் சரியா என்று ஆராய மாணவருக்கு அறிவு வேண்டும்.

AI ஒரு திட்டத்தை உருவாக்க உதவலாம். ஆனால் அந்தத் திட்டம் தனது கிராமத்திற்கு ஏற்றதா என்று முடிவெடுக்க மாணவருக்குச் சூழல் புரிதல் வேண்டும்.

AI ஒரு செயலை எளிதாக்கலாம். ஆனால் அதை நன்மைக்காகப் பயன்படுத்த மாணவருக்குப் பண்பும் பொறுப்புணர்வும் வேண்டும்.

எனவே, AI யுகத்தின் கல்வி என்பது தகவல்களை மனப்பாடம் செய்வதைத் தாண்டி, சிந்திக்கவும், கேள்வி கேட்கவும், உருவாக்கவும், செயல்படுத்தவும், பொறுப்புடன் முடிவெடுக்கவும் கற்றுக்கொடுப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு மாணவரும் பள்ளியை விட்டு வெளியேறும்போது பெற்றிருக்க வேண்டிய ஐந்து செல்வங்கள்:

ஒரு கிராமத்தில் பிறந்த மாணவர், தனது பிறப்பிடத்தின் பொருளாதாரச் சூழலால் மட்டுமே தனது எதிர்காலத்தை நிர்ணயித்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

அவருக்கு உலகத் தரமான அறிவைப் பெறும் வாய்ப்பும், திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ளும் சூழலும், தன்னம்பிக்கையும் கிடைத்தால், தனது வாழ்க்கைப் பாதையை விரிவுபடுத்திக்கொள்ள முடியும்.

அதற்கான மிக முக்கியமான தொடக்க இடங்களில் ஒன்று பள்ளி.

இறுதியாக — மாணவர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்

நாளை பள்ளிக்குச் செல்லும்போது, உங்களுக்குள் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.

“இன்று நான் என்ன படிக்கப் போகிறேன்?” என்பதற்குப் பதிலாக, “இன்று என்னைக் கொஞ்சமாவது மேம்படுத்திக்கொள்ள என்ன கற்றுக்கொள்ளப் போகிறேன்?”

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய கருத்தைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

ஒரு புதிய திறனைப் பயிற்சி செய்யுங்கள்.

ஒரு நல்ல பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

ஒரு தவறைத் திருத்திக்கொள்ளுங்கள்.

உங்களால் முடிந்த ஒரு சிறிய நன்மையை மற்றவருக்குச் செய்யுங்கள்.

அப்படிச் செய்தால் பள்ளிக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு நாளும் வெறும் வருகைப் பதிவாக இருக்காது. உங்கள் வாழ்க்கையை உருவாக்கும் நாளாக மாறும்.

பள்ளிக்குச் செல்வதன் நோக்கம் படிப்பதோடு நின்றுவிடுவதல்ல. கற்றுக்கொள்வது. கற்றதைச் செயல்படுத்துவது. திறன்மிக்க, பண்புள்ள மனிதராக உருவாவது. அந்த ஆற்றலைக் கொண்டு வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவது — உங்களுடைய வாழ்க்கையையும், மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையையும்.

படிப்பு ஒரு வழி. கற்றல் ஒரு மாற்றம். கல்வி ஒரு மனிதனை உருவாக்கும் பயணம்.